Programming: Irytujący Subiektywizm

Dla mnie to jest przerażające. Wiele ogromnych podmiotów, które w swoim portfolio posiada inicjatywy muzyczne nie potrafi dać swojemu targetowi tego, co oczekuje. Wszystko przewyższa ambicja małej grupy ludzi tak zadufana w sobie, że zamyka się na głosy z zewnątrz. Nie powiem kogo konkretnie mam na myśli, chcę tylko opisać pewne zjawiska.

Dzisiaj jadąc samochodem słuchałem informacji kulturalnych w ogólnopolskiej stacji. Rozmawiano o polskiej muzyce. usłyszałem wypowiedź dziennikarza muzycznego pewnego dziennika: „Czy polska muzyka jest w stanie się przebić? Ja myślę, że jest – Aleksandra Kurzak udowadnia, że jest zapotrzebowanie na polską muzykę…”. Przepraszam, kto? Kto wie kim jest Aleksandra Kurzak? Kogo interesuje opera słuchając ogólnokrajowej rozgłośni dla targetu 15+? Dlaczego tak duże medium zamyka się na mainstream, a koncentruje się na czymś tak offowym… To jakby wydawać pismo motoryzacyjne, a w nim koncentrować się na poradach z zakresu eksploatacji Maybach’a.

To nie jedyny taki przypadek, jest ich więcej – lokalne rozgłośnie radiowe, również polskiego radia przegrywające z sieciami radiowymi. Przegrywające, ponieważ nie potrafią zaspokajać potrzeb swoich odbiorców. Również w sensie muzycznym. RMF FM, Eska, Maxxx prowadzą specjalne badania w tzw. „grupach focusowych” pytając wprost: Czego chcecie słuchać?

Mając w ręku wyniki takich badań rolą music programmera/szefa muzycznego jest jedynie przełożyć liczby na playlistę stacji. Zero interpretacji – ma być to działanie zerojedynkowe. Dlaczego? Bo jedynie liczby są obiektywne.

Ktoś kto zarządza polityką muzyczną stacji radiowej, portalu internetowego czy gazety musi schować swoje gusta i ambicje do kieszeni.

moim zdaniem, programming